21 Φεβρουαρίου 2014

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ?

Κάποια στιγμή στην ζωή μας βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σταυροδρόμι και σκεφτόμαστε...
 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ? ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΑΩ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΦΗΣΩ...
Μόνο που στην δική μου περίπτωση ξέρω ακριβώς πιο δρόμο πρέπει να πάρω.είναι εντελώς ξεκάθαρο.
                                             ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ....
                                             ΞΈΡΕΙΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
                                                                      ΚΑΝΤΟ ΛΟΙΠΟΝ...

3 Σεπτεμβρίου 2013

Για να δεις το ουράνιο τόξο πρέπει να αντέξεις  την καταιγίδα''
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΒΡΕΧΕΙ.....

26 Ιουλίου 2013

Σε ένα χρόνο από σήμερα θα ήθελα
Να είμαι πιο ήρεμη
Να μπορέσω να τολμήσω να αντιμετωπίσω τους φόβους μου
Να κοιμάμαι τα βράδια..
Να θυμηθώ πως είναι να κάνεις όνειρα....
Ζητάω πολλά.....
Ίσως και να ζητάω ...
Είμαι όμως σίγουρη  ότι τα δικαιούμαι και θα προσπαθήσω να τα καταφέρω
Θα είναι το δώρο στο εαυτό μου για σήμερα που γιορτάζω

για να δούμε......

15 Μαΐου 2013

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΖΩΗ ΜΟΥ...

Πρίν από 6 χρόνια έγινα μανούλα για πρώτη φορά.Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη την πρώτη στιγμή που την κράτησα στην αγκαλιά μου και της έδωσα το πρώτο φιλάκι στο κεφαλάκι .Ποτέ δεν θα βγάλω από το μυαλό μου εκείνες τις πρώτες στιγμές..Όλα πρωτόγνωρα, η διαδικασία ,ο τρόπος , οι πόνοι που νόμιζα ότι δεν θα ξεχνούσα ποτέ..η αγωνία αν το μωράκι μου ύστερα από όλα αυτά είναι καλά και ξαφνικά ένα τσιριχτό κλάμα και ανακούφιση..εκεί την αντίκρισα για πρώτη φορά και ήμουν σίγουρη ότι ήταν το ομορφότερο μωράκι του κόσμου..δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι ήταν δικό μου ,και να είμαστε σήμερα σβήνουμε 6 κεράκια...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ
 ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΜΑΡΩΝΩ




3 Μαΐου 2013

          ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ 
ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ
ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ..


14 Φεβρουαρίου 2013

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...

Ήταν που λέτε μια φορά κι ένα καιρό ένα  σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...

Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε: 

- Μπορείς να μ' αγαπάς

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του απαντούσαν: Δεν έχω χρόνο...Και άλλα του απαντούσαν: δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς...

Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε και τότε ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε: 

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε. 
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια. 

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα... 

- Τώρα αγαπιόμαστε; 
- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό. 
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί. 
Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!... 

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε; 
- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου. 

Κι έκαναν έτσι... 
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του. 

- Τώρα αγαπιόμαστε; 
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα. 
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ! 
- Τώρα αγαπιόμαστε; 
- Τώρα ναι αγαπιόμαστε. 

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα... 

Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε: 
- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω. 
- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κρατά ...;και είναι σαν να πετάμε δίχως κούραση να καταπονεί τα μικρά μας πόδια. Δεν είναι κουραστικό. 
- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω... 

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε... 

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό... 

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι  το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά. 

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωωπ... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω; 

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι απάντηση δεν πήρε παρα μόνο σιωπή. 

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα. 

Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... με ακούει κανείς;... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ; 
Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του. 

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι! 
- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω. 
- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε μετέφερε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία. 

Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε... 

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω; 
- Ξέρω κι εγώ;Το τρίχωμά σου, τις  μικρές πατούσες σου, ένα κομμάτι από την καρδιά σου... 
- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει... 
- Εντάξει, παίρνω τις μικρές σου  πατούσες , δεν το θέλω μα δεν γίνεται αλλιώς. Ελπίζω να μας φτάσουν. Έκαψε την πρώτη... Πονάς το ξέρω. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία. 
Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι, κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του. 

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ' άλλο. 

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό... 
- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα. 

Συνέχισε να καίει τα μικρά ποδαράκια του σκίουρου. Καταβαίνουμε... 

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά...

Πλατς!... Και μετά τίποτα... 

Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και το φρόντιζε με επιθέματα  επάνω στις πληγές του, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε στοργικά... 

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια. 

Όμως, είδε  τότε ένα κάστορα που ούτε τον είχε ματαδεί ποτέ. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, και το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, και το σκιουράκι πλημμυρισμένο από ευγνωμοσύνη δάκρυσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα... 

- Μπορείς να μ' αγαπάς; 

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη. 

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ.Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω... 
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ'τη δικιά μου. 
- Όμως ν' αγαπηθούμε πά'να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια. 
- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί; 
- Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε...

Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά.
Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.
Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά ...
Και θα μαι εγώ εσύ κι εσύ εγώ...
Και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ... 
Θα 'μαστε εμείς... 

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε..


ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ


1 Ιανουαρίου 2013

Προσπαθώ με κάθε τρόπο και με όποιο κόστος να βρίσκω χρόνο ,τρόπο και διάθεση για να κάνω πράγματα που με βοηθούν να ξεχνιέμαι ,να "αδειάζω "το μυαλό μου.Αυτή την ανάγκη δυστυχώς την αισθάνομαι όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό...Δεν ξεχνάω όμως ότι είναι γιορτινές μέρες και οφείλω στον εαυτό μου και στην οικογένεια μου να φτιάξω μια ζεστή και γιορτινή ατμόσφαιρα ,για να μπορέσουμε να "ξεφύγουμε" και ξεχαστούμε έστω και για λίγο..,αλλά προπαντός προσπαθώ κάθε χρόνο να δημιουργώ στα παιδάκια μου εικόνες ,μυρωδιές και γεύσεις που θα μείνουν χαραγμένα στο μυαλουδάκι τους για πάντα .Χριστούγεννα θα πει ζεστασιά ,φωτάκια,δεντράκι,μελομακάρονα,και χριστουγεννιάτικες ιστορίες αγκαλίτσα πριν από τον ύπνο,αυτά θυμάμαι εγώ σαν παιδάκι και αυτά και άλλα περισσότερα θα ήθελα να θυμούνται και τα δικά μου παιδάκια.Μέσα σε αυτή την διάθεση φτιάξαμε μαζί με τα κοριτσάκια μου διάφορα πραγματάκια για την γιορτή των Χριστουγέννων και της ΠρωτοχρονιάςΑπόλαυσα πολύ την όλη διαδικασία και το ευχαριστήθηκα και εκείνα πολύ.Μου αρέσει πολύ να τα βλέπω να ασχολούνται , να δημιουργούν με τα χεράκια τους,θέλω να τους δείξω και αυτόν τον δρόμο.Πήραμε λοιπόν λαστιχοφελλό και τον κόψαμε σε διάφορα σχηματάκια και τον βάψαμε.Βρήκαμε κουμπάκια . λουλουδάκια  πεταλουδίτσες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς





 



τα στολίσαμε και είναι έτοιμα να τα χαρίσουμε σε φίλους και συγγενείς με πολύ αγάπη







Φτιάξαμε και στολίδια με ζυμαράκι ,εδώ τα κοριτσάκια μου με βοήθησαν περισσότερο,ιδού επί το                                                                                    έργο
                    

και ορίστε το αποτέλεσμα ,δεν είναι πολύ όμορφα...
 

    Μαζέψαμε επίσης κουκουνάρια  γκι και κλαδάκια από φυσικό έλατο και φτιάξαμε συνθέσεις
                                        για  να κάνουμε δωράκια στους αγαπημένους μας.



           ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ Η ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ???

        ΄Έυχομαι μέσα από την καρδιά μου ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους με υγεία και ευτυχία και για τις    οικογένειες μας και με όσο γίνεται  λιγότερα προβλήματα ...
        ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕΣ 2013...