11 Φεβρουαρίου 2016

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΦΟΡΕΜΑ

Συνήθιζες να τριγυρνάς μ’ ένα κομμάτι ύφασμα, μια κλωστή και με μια βελόνα στο χέρι σου. Σε κοίταζα και αναρωτιόμουν “μα καλά πού πάει έτσι;”
Πολύ αργότερα κατάλαβα γιατί τα κράταγες. Σε κάθε αναποδιά της ζωής σου, έβαζες κι ένα κομματάκι ύφασμα, προσπαθούσες να μπαλώσεις όπως όπως το φουστανάκι “της ξεσκισμένης σου ψυχής”.
Πάλευες να το μπαλώσεις για να μην ξηλωθεί περισσότερο. Έμπηγες τη βελόνα με δύναμη πάνω στο ύφασμα, σαν αν έφταιγε αυτή για τα μύρια κακά που σου συνέβαιναν.
Έπειτα, τράβαγες με μανία την κλωστή για να προλάβεις να κλείσεις τα ασυμμάζευτα.
Κι όλο κοίταγες το μπάλωμα γιατί δεν ήταν γερό και σε κάθε κρακ ήταν έτοιμο να ανοίξει.
Και σαν άνοιγε, θα πετάγονταν έξω αυτά που χρόνια προσπαθούσες να κρύψεις και άντε μετά να τα κάνεις ζάφτι.
Δουλειές του ποδαριού δηλαδή γιατί κατά βάθος ήξερες ότι το μπάλωμα δεν ήταν λύση. Το μπάλωμα ήταν πρόχειρο, επιφανειακό κι έτοιμο πάντα να σε προδώσει.
Όχι πως δεν ήξερες πως σου ταίριαζε ένα καινούριο φόρεμα αλλά με τα χρόνια έμαθες και συνήθισες στο χιλιοφορεμένο. Άσε που μπορεί και να φοβόσουν να το αποχωριστείς γιατί ήθελε κότσια κι εσύ μάλλον δεν τα είχες.
Σε καμιά περίπτωση δεν έπρεπε να αγοράσεις καινούριο φουστάνι. Έπρεπε να βρεις το θάρρος να το ξηλώσεις από την αρχή.
Να πετάξεις την συνήθεια και την ασφάλεια του χιλιομπαλωμένου και να ράψεις ένα καινούριο στα μέτρα σου.
Να αγοράσεις καινούριο ύφασμα. Όχι ότι κι ότι.. “μεταξωτά και σατέν παρακαλώ”
Να βάλεις πάνω του το πατρόν και να σχεδιάσεις τις νέες σου σκέψεις.
Τις νέες σου πεποιθήσεις.
Ύστερα να το κόψεις με υπομονή και να αρχίσεις να ενώνεις τα κομμάτια.
Το μπροστινό, το πίσω, τα μανίκια, το γιακά κι όλα αυτά να τα κάνεις με την αισιοδοξία του καινούριου.
Μετά να το ράψεις με πολλή αγάπη, όχι με εγωισμό. Να το κεντήσεις με λόγια παρηγοριάς και συμπόνιας και όχι με κρίσεις και πίκρα.
Να το στολίσεις με πολύχρωμες πούλιες επιβράβευσης και αυτοπεποίθησης.
Τέλος, στο κέντρο του να βάλεις έναν ήλιο τόσο φωτεινό και λαμπερό όσο το καινούριο σου χαμόγελο.
Τι λες;
Θα το ράψεις;;

29 Δεκεμβρίου 2015







«Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη!

Για φέτος θα ζητήσω λίγα, πολύ λίγα, πράγματα που έχουν αξία, υγεία και αγάπη πάνω από όλα, ναι,

μα θα ζητήσω να λυτρώσεις την ψυχή μου! Μεγάλο δώρο.. το ξέρω.. ίσως δυσκολευτείς, μα το θέλω.

Ξέρω πως μόνο ο θάνατος είναι οριστικός και όλα τα άλλα διορθώνονται, μα δεν μπορώ να βιώνω

                                                                    έναν μικρό θάνατο κάθε μέρα.            

Πάρε σε παρακαλώ μακριά μου ότι με πονάει και δώσε μου την λήθη που αναζητώ τόσο καιρό

τώρα. Πιστεύω σε εσένα και υπομένω καρτερικά τις δοκιμασίες σου. Μα δώσε μου αυτό που

οι άνθρωποι ονομάζουν γαλήνη.

Αν πρέπει να μην νιώθω, να μην δακρύζω, να μην γελάω, να μην αισθάνομαι.. βοήθησε με να το

αποκτήσω. Δώσε μου πίσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Δείξε μου πως είναι να μην

ψάχνω το νόημα πίσω από τις λέξεις αλλά από τις πράξεις.

Θύμισε μου πως είναι να ελπίζεις…»

Την νέα χρονιά δεν θα ήθελα δίπλα μου υποκρισία.

Θέλω ότι φαίνεται στα μάτια μου, να είναι αυτό που θέλω να δουν οι άλλοι. Δεν θέλω να «παίξω»

το παιχνίδι κανενός, δεν θέλω να κερδίσω αν δεν το αξίζω, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω αθέμιτους

τρόπους για να επιβιώσω.

Δεν θέλω κανέναν τίτλο!

Ούτε του νικητή, ούτε του χαμένου! Δεν θέλω παιχνίδια! Εκτός από αυτά που θα μου φέρεις!

Θέλω αν με αγαπούν να μάθουν να το λένε!!

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη.

Ξέρω δεν ήμουν το καλύτερο παιδί την χρονιά που πέρασε.. μα πιστεύω σε εσένα!

Δώσε μου αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν γαλήνη!

Ευχαριστώ!»
 ΠΗΓΗ

16 Δεκεμβρίου 2015

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΙΑΣ


Μια βούκα μέλι ν’ αφήνεις παιδί μου απ’ όπου περνάς και μην σε νοιάζει.
 
Έχεις χιλιόμετρα μπροστά σου και μόνο αυτά να σκέφτεσαι.
Τελειώνει η χρονιά.
Σκληρή, μουντή, δύσκολη.
Μια χρονιά που άλλαξε τα πάντα μέσα σου ή σχεδόν τα πάντα.
Τελειώνει μια χρονιά που βγήκαν οι σκελετοί απ’ το ντουλάπι κι αντιμετωπίστηκαν κατάματα.
Οι δικοί σου σκελετοί.
Των άλλων, παραμένουν καλά κρυμμένοι.
Ή νομίζουν πως παραμένουν καλά κρυμμένοι.
Τελειώνει μια χρονιά που στην βαλίτσα της έβαλε πολύ πόνο, περίσσεια ανασφάλεια και μαζεμένες διαγραφές κι εκκαθαρίσεις.
Δικές σου εκκαθαρίσεις.
Οι άλλοι, νομίζουν πως δεν θα χρειαστεί να το περάσουν αυτό.
Ή νομίζουν πως δεν θα χρειαστεί να το περάσουν αυτό.
Τελειώνει μια χρονιά που πληρώθηκαν λάθη, πάθη και αδυναμίες.
Μια χρονιά που στάθηκες μπροστά στο ταμείο με πολύ φόβο και περίσσιο πάθος.
Οι άλλοι νομίζουν πως δεν θα περάσουν ποτέ από το ταμείο.
Ή νομίζουν πως δεν θα περάσουν ποτέ από το ταμείο.
Τελειώνει μια χρονιά που νιώθεις πως μεγάλωσες καμιά δεκαριά χρόνια μαζεμένα.
Μια χρονιά που βάρυνε και μέτρησε σαν δέκα μαζεμένες.
Γιατί το ποιος είσαι, το τι είσαι, το δείχνεις όταν είσαι σε θέση ισχύος.
Όταν τον άλλο θα πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με τα λάθη του, τα εγκλήματα ψυχής και ζωής του.
Όταν θα πρέπει να σταθείς δίπλα στον άλλο και σαν φίλος που θα ήθελες να είσαι, να κάτσεις πλάι του και να ανοίξεις μαζί του την ντουλάπα με τους σκελετούς.
Και να μείνεις!
Το ποιος είσαι το δείχνεις όταν έχεις δίκιο κι ο άλλος άδικο.
Τότε είσαι αυτό που σε χαρακτηρίζει.
Γιατί όλοι έχουμε ένα μυστικό που δεν μοιραστήκαμε ποτέ. Οι στιγμές από ένα παρελθόν που κανείς δεν ξέρει. Το ταλέντο που κανείς δεν παρατήρησε πως έχεις. Η αδυναμία που φυλάς προσεκτικά για να μην γίνεις εκμεταλλεύσιμος.
Όλοι έχουμε μια ιστορία καλά κρυμμένη και ανείπωτη.
Και δεν ξέρεις ποτέ τον άλλο πρωτού να γνωρίσεις όλα αυτά κι ακόμη περισσότερο, πριν κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη ξεκρεμόντας από πάνω σου την υπεροψία του εγώ.
Τελειώνει μια χρονιά που τα παραμύθια σταμάτησαν να γίνονται πιστευτά.
Ειδικά εκείνο του «μαζί».
Όμως όλα τα παραμύθια, έτσι κι αυτό, λίγες, μόνο λίγες φορές, μπορεί και να το ζήσεις.
Αν θα το ζήσεις ή όχι, δεν το ξέρεις παρά μόνο στο τέλος του παραμυθιού.
Μετά από το «κι αυτοί ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα»
Τελειώνει μια χρονιά που στο τέλος της είναι όλα πιο καθαρά.
Είναι καθαρή η θέση πια που στέκεσαι.
Είναι καθαρή η εικόνα μπροστά στα μάτια σου.
Είναι καθαρές και οι συγγνώμες που οφείλονται και θα ειπωθούν όταν έρθει η ώρα τους.
Είναι καθαρές και οι συγγνώμες που δεν θα ειπωθούν, γιατί το δικαίωμα στην συγγνώμη απωλέστηκε μεταξύ συμφέροντος, κουτοπονηριάς και συναισθηματικού εκβιασμού.
Είναι καθαρό πια πως ότι μείνει στο τέλος αυτής της χρονιάς, δεν ξέρεις αν θα μείνει για πάντα, όμως θα ξέρεις πως το δένει μια αγάπη από εκείνες τις σπάνιες. Τις αληθινές.
Γιατί στο τέλος, σημασία δεν έχει αν χάθηκε ο δρόμος. Αν μπλόκαρε το GPS και βρέθηκες αλλού ντ’ αλλού. Σημασία δεν ακόμα κι αν κάπου στην διαδρομή έχασες ακόμα και τον εαυτό σου το ίδιο.
Σημασία έχει πως βρήκες το δρόμο να γυρίσεις.
Κι όπως έλεγε κι εκείνη η σοφή γυναίκα, μια βούκα μέλι να αφήνεις παιδί μου απ’όπου περνάς και μην σε νοιάζει. Έχεις χιλιόμετρα μπροστά σου, μονό αυτά να σκέφτεσαι!
Γιατί μπορεί να χάσεις τον δρόμο και να χρειαστείς βοήθεια για να τον ξαναβρεις. Κι αν έχεις αφήσει μέλι στο δρόμο σου, δεν θα τον χάσεις για πολύ. Θα ξαναγυρίσεις.
Θα ξαναγυρίσεις στο δρόμο που η μοίρα θα τον έχει καθαρίσει.
Στον δρόμο εκείνο που σου έφερε καινούριες ψυχές και κράτησε εκείνες τις πολύτιμες που διαχρονικά φυλάς μέσα σου.
Και για εκείνους που χάθηκαν στο δρόμο, για άλλους να λυπηθείς και για άλλους να μην σταθείς ούτε λεπτό στην σκέψη τους.
Το ποιοι ανήκουν πού, άσε να το καταλάβουν μόνοι τους.
Και μην ξεχνάς ποτέ τον αστάθμητο παράγοντα που μπορεί να γύρει την πλάστιγγα ανά πάσα στιγμή και να τα αλλάξει όλα.
Οπότε, κλείσε τα μάτια, και πες στους «άλλους» της ζωής σου «εις το επανειδείν», όταν θα έρθει εκείνη η ώρα.
Βγάλε τους και περιπαικτικά την γλώσσα κι ετοιμάσου να πας παρακάτω.
ΠΗΓΗ - ΑΝΑΠΝΟΕΣ 

30 Σεπτεμβρίου 2015

Σε μια έρημο βρίσκομαι.
Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
Όμως.
Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί! Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε…
ν απολαύσεις τ’ άρωμά τους.

Αλκυόνη Παπαδάκη.



22 Ιανουαρίου 2015

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ ΑΛΑΝΑ....



- Να είχα λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα… 
Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα…
 Να ‘ρχότανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου τον θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται.Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; 
Μιαν αγάπη λέω σαν αλάνα.
 Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ. 
ALKYONH ΠΑΠΑΔΑΚΗ

21 Φεβρουαρίου 2014

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ?

Κάποια στιγμή στην ζωή μας βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σταυροδρόμι και σκεφτόμαστε...
 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ? ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΑΩ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΦΗΣΩ...
Μόνο που στην δική μου περίπτωση ξέρω ακριβώς πιο δρόμο πρέπει να πάρω.είναι εντελώς ξεκάθαρο.
                                             ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ....
                                             ΞΈΡΕΙΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
                                                                      ΚΑΝΤΟ ΛΟΙΠΟΝ...